insan neden marmaray durağında sevdiğini hisseder derinden? Yirmi iki bin adım attığımız yolların dili olsa konuşsa.. Çaresizdim ilk tanıştığımız zaman. Ellerim buz gibiydi ama soğuktan veya üşümekten değil.. halim tavrım enerjik gibi görünse de ruhum derinlerde acı içindeydi. Yüzüme bir maske takılı olduğunu farketmedin. Ertesi gün utanıp maskeyi çıkarırken utandım.…

Gökyüzüne bakarak hayal kurmak istiyorum. Hiç mümkün olmuyor bazen. İnsan hayallerini seçebilir mi? Seçtikten sonra pişman olup değiştirebilir mi ? Hayalimde bile kararsız kalıyorum. Olasılıkların hepsini hesaplayıp aralarından bana uygun, en güzelini seçmek isterken bir anda uyanıyorum ve biraz daha düşündükten sonra neyse yazayım ben bunları belki toparlarım diyerek defterimi…

Dün gece dolunay vardı. Telefonu bırakıp sadece gökyüzüne baktım uzun uzun. Ayın parlaklığı ve güzelliğini izledim. Sadece durmayı ve kafamdaki düşünceleri susturup anda kalabilmeyi istediğimi hissettim ve sanki dün uzun zaman sonra gökyüzüne baktığımda bunu başardım.. Bulutlari kafamda şekillere benzettim, esen rüzgarın serinliğini hissettim ve agaçlar rüzgarın etkisiyle hareket ederken…

Sığamıyor insan bazen kabına. Yetemiyor kendine. Ufacık bir sevgi kırıntısının peşinden koşarken unutuyor benliğini. Kendini gerçekten sevemeyen herkes; muhtaç kalıyor bir başkasının sevgisine. Bu hayattaki en büyük kazanç huzur, sakinlik ve sevgi. Bunların kıymeti kalmadı sanki artık. Daha güzel daha büyük evler, lüks arabalar, daha şık kıyafetler.. Hiç birinin sonu…

Bazi duygular çözülmek degil sadece taninmak ister.  Victor Frankl söyledigi bu söz bugünlerde icinden cikamadigim huzursuzluk, hüzün, mutsuzluk gibi duygu durumlari kabul etmem, tanimam gerektigini anlatiyor. Sebepsiz yere olmasi daha da derine inip kendi icime dönmem gerektiginin isareti gibi. Her gun iyi, mutlu, enerjik hissetmek zorunda degiliz. Uzun suredir o…

Sabah saatlerinin sakinliğini hep çok sevdim. Bu iskeleye geldiğim ve maviye uzun uzun baktığımda değişik bir ferahlık geliyor içime.  Her zaman aynı pozitif duygularda kalamıyoruz; bazen zorlanıyoruz.. bunu çok iyi biliyorum. Bu gibi zamanlarda gelip suyun durgunluğunu ve berraklığını izleyerek kendi kendime terapi yapıyorum. Akustik bir müzik eşliğinde geleceğe dair…

Uzun bir aradan sonra merhaba.. Son 2 ay ufak çaplı bir depresyona maruz kaldım, sanırım mevsim değişikliği beni olumlu bir şekilde etkilemedi.. Sonsuz şükür ve minnet duygusu ile çıktım bu ruh halinden. Evet biraz zor oldu benim için. Sosyal hayattan izole olmak, sevdiklerim ile görüşememek ve bu durumun uzaması beni…

Bu sabah uyandıktan sonra kahvemi yaptım ve geçen seneden yazdıklarıma bir göz attım.. En büyük hatalarımın başında; hissettiğim duyguyu açıkça net bir şekilde o an karşımdakine söylemek yerine; içime atıp, belki de bazı anlık konuşulması gereken konuları biriktirdiğimin farkına bile varamadan; susmayı tercih ederdim. Bunu yapma sebebim; o insanı incitmemek…

İçimden çok fazla yazmak geliyor ama kelimeleri toparlayamıyorum bazen. İnsan hissettiklerini her zaman kelimelere dökemiyor, tarif etmek için en uygun olan kelimeyi seçemiyor. Yine öyle bir sabah işte.. Huzurla uyandım. Saat 20:30’da uyudum dün gece. İlaçlarımı erkenden alıp uyumak istedim. Sabahın en erken saatleri uyanıp hevesli bir şekilde yazmak için…